HEART STATION

ในที่สุดฉันก็ได้เข้าใจความจริงอะไรบางอย่าง

หลังจากเฝ้าถามตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วน อ่านหนังสือไม่รู้ตั้งกี่เล่ม

ที่ฉันเฝ้าสงสัยมาตลอดว่า

"ฉันขาดอะไรไป"

"ทำไมฉันถึงรู้สึกไม่มีความสุขอยู่ตลอดเวลา" 

------------------------- 

ย้อนกลับไปมองตอนที่อยู่ปี 3 ปี 4  ที่ฉันเรียนหนักมาก

ต้องตื่นตั้งแต่ตีสามตีสี่เพื่อไปเรียนให้ทันแปดโมงเช้า

(หอฉันอยู่ไกลน่ะ ต้องถ่อไปเรียนถึงท่าพระจันทร์ )

เลิกเรียนตอนบ่ายสามกว่าๆ ก็นั่งใช้คอมที่มหาลัยทำงาน เพราะไม่มีคอมส่วนตัว

กว่าจะกลับถึงหอก็สามสี่ทุ่ม นั่งอ่านหนังสือ ทำการบ้านต่อถึงเที่ยงคืน ตีหนึ่ง 

ทำแบบนั้นอยู่สองปี เหนื่อยมาก  แต่ฉันมีไฟ มีใจที่จะทำ มีแรงผลักดันให้ลุกขึ้นมาทำ

ทั้งๆ ที่ตอนนั้นฉันไม่มีเงินเดือน

ไม่มี PS2

ไม่มีนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

ไม่มี Macbook

ไม่มีกระเป๋า dapper

ไม่มีรองเท้า Converse หนัง

มีน้อยกว่าตอนนี้ทุกอย่าง  แต่ฉันมีความสุข มีความฝัน มีกำลังใจ มีไฟ  

----------------------- 

ดูรอบๆตัวสิ accessories พวกนั้นที่ฉันเคยได้แต่ฝันถึง ตอนนี้ฉันมีหมด

แต่ฉันกลับรู้สึกขาด  ไฟนั้นมันดับไปตอนไหน เพราะอะไร

ทำไมฉันคอยแต่ไปมองหาสิ่งที่ยังไม่ได้มา

ไม่พอใจกับสิ่งที่มีซักที ฉันรู้ดีว่า ถ้าฉันไม่ปรับ attitude นี้ ฉันคงไม่มีวันมีความสุข

ต่อให้เปลี่ยนงานอีกที่ครั้ง ได้เงินเดือนเพิ่มอีกกี่พัน มีแฟนอีกซักกี่คน ฉันก็คงไม่มีวันมีความสุข  

เพราะไม่รู้จักพอ

-----------------------

ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว  

หลังจากการเฝ้าถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีก  

ว่าสิ่งที่ฉันขาดไป คือ ความรู้จักพอ  

ง่ายๆ แค่นั้นเอง ......